Vijftien kilo in vijf maanden. Ze kon het zelf amper geloven. Eén prik per week, en de honger die haar jarenlang had achtervolgd, viel gewoon stil. Het ontbijt werd een koffie. Het middageten een paar happen. 's Avonds een half bord, en dan was het genoeg.
Ze at minder. Veel minder. Maar wát ze at, en waarom haar lichaam dat nodig had, daar dacht ze nooit over na. Dat hoefde ook niet. De prik dacht voor haar.
Anderhalf jaar later staat de weegschaal weer bijna waar ze begon. De trap op lopen gaat moeizamer dan vroeger. De boodschappentassen wegen zwaarder. En de honger is terug, sterker dan ooit.
Ze heeft niet gefaald. Ze is niet zwak. Maar ze heeft iets gemist dat geen enkele prik je kan geven.
Een prik die je honger stillegt
GLP-1 is een hormoon dat je darmen zelf aanmaken nadat je gegeten hebt. Het zegt tegen je hersenen: genoeg. Ozempic en Wegovy (semaglutide) en Mounjaro (tirzepatide) bootsen dat signaal na, alleen veel sterker en veel langer. Je maag ledigt trager, je voelt je sneller en langer verzadigd, en het constante denken aan eten wordt stil.
Oorspronkelijk werd deze medicatie ontwikkeld voor mensen met diabetes type 2. Voor hen zijn de middelen volgens endocrinoloog en obesitasspecialist Bart Vanderschueren (UZ Leuven) bijzonder doeltreffend: ze helpen hartinfarcten voorkomen en verlossen patiënten van slaapapneu. Vandaag wordt de medicatie ook voorgeschreven bij ernstig overgewicht. Voor heel wat mensen is ze een echte doorbraak, en ik ga hier niet beweren dat ze niet werkt. Ze werkt wel.
Of jij ze moet nemen, beslis je samen met je arts. Daar gaat deze blog niet over. Hij gaat over wat er met je lichaam gebeurt terwijl je ze neemt. En vooral over wat er gebeurt op de dag dat je stopt.
Want de weegschaal vertelt maar één deel van het verhaal.
De weegschaal zegt niet wát je verliest
Als je afvalt, verlies je nooit alleen vet. Krijgt je lichaam geen reden om spieren te bewaren, dan breekt het die mee af. Hoe sneller je afvalt en hoe minder je eet, hoe groter dat aandeel. En met een prik die je eetlust bijna volledig wegneemt, eet je vaak niet alleen minder, maar ook te weinig eiwit.
Dat is geen theorie. Een recente studie in The Lancet Regional Health vond dat gewichtsverlies met GLP-1-medicatie samengaat met verlies van spiermassa, tenzij er gericht aan krachttraining gedaan wordt. Tegelijk krijgt volgens de Amerikaanse onderzoeker Eric Ravussin maar één op de vijf patiënten beweging voorgeschreven, en ook dan houdt lang niet iedereen het vol.
Waarom dat zo zwaar weegt? Omdat je spiermassa vanaf je dertigste al vanzelf daalt, met 3 à 8 procent per tien jaar, en na je zestigste nog sneller (Volpi e.a., 2004). Snel afvallen zonder krachttraining zet daar een versnelling op.
En spieren zijn geen ijdelheid. Ze zijn de grootste opslagplaats voor suiker in je lichaam. Ze bepalen hoe makkelijk je uit een stoel opstaat, hoe stevig je op je benen staat en hoe zelfstandig je ouder wordt. Wil je weten hoe je die spieren opbouwt, ook als je nooit eerder trainde? Lees dan mijn blog over krachttraining voor beginners en 50-plussers.
Minder kilo's. Minder spier. Minder kracht. Dat is niet het resultaat waar je voor tekende.
En als spieren lijden, kijken onderzoekers ook naar wat eronder zit.
Je botten wegen ook mee
Bot is levend weefsel. Het past zich aan aan de belasting die je het geeft. Draag je minder gewicht en beweeg je weinig, dan krijgt je skelet minder reden om sterk te blijven.
De eerste studies tonen dat ook. In een Deense gerandomiseerde studie, gepubliceerd in eClinicalMedicine (2024), kregen 64 volwassenen met een verhoogd risico op breuken een jaar lang wekelijks semaglutide of een placebo. Na 52 weken was de botdichtheid in heup en ruggengraat lager in de semaglutidegroep. Een studie in The Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism (Liu e.a., 2026) volgde gebruikers van semaglutide en tirzepatide ongeveer zeventien maanden. Wie geen diabetes had, verloor per jaar ongeveer 1 procent botdichtheid in de heup, tegenover 0,6 procent in een vergelijkbare groep zonder medicatie. Hoe meer gewicht iemand verloor, hoe meer bot.
De onderzoekers zien vooral het snelle gewichtsverlies zelf als oorzaak, eerder dan een rechtstreeks effect van het medicijn op je botcellen.
Eerlijk is eerlijk: over breuken is het beeld nog niet duidelijk. Bij mensen met diabetes type 2 ging semaglutide in een grote Amerikaanse analyse zelfs samen met 15 procent minder breuken dan andere afslankmiddelen. Een andere studie zag bij tirzepatide dan weer een hoger risico op botontkalking of breuken dan bij andere middelen uit dezelfde groep.
Geen reden tot paniek dus. Wel een reden tot aandacht, zeker als je een vrouw bent na de menopauze of al weet dat je botdichtheid aan de lage kant zit. Vraag je arts of een botdichtheidsmeting voor jou zinvol is. En geef je botten waar ze op reageren: belasting. Krachttraining is de natuurlijkste bescherming die je skelet kent.
Dan de klachten waar je meteen iets van merkt.
Misselijk, en dan?
De meest voorkomende nevenwerkingen zitten in je spijsvertering: misselijkheid, braken, diarree en verstopping. Ze verschijnen vooral in de eerste maanden en na elke verhoging van de dosis.
Minder vaak, maar ernstiger, zijn problemen met de galblaas. Een overzichtsstudie in het Diabetes & Metabolism Journal (Kim en Yoo, 2025) vond een verband met galblaas- en galwegaandoeningen, en noemt ook oogproblemen en psychische klachten als punten om op te volgen. Ontsteking van de alvleesklier wordt vaak genoemd als zeldzame maar ernstige complicatie, al vond diezelfde studie geen verhoogd risico. En het Europees Geneesmiddelenbureau erkent sinds 2025 een zeldzame aandoening van de oogzenuw als zeer zeldzame bijwerking van semaglutide.
Als coach kijk ik naar nog iets anders. Wie misselijk is, eet weinig. En wie weinig eet, eet bijna altijd te weinig eiwit. Precies het ene voedingsmiddel dat je spieren moet beschermen, valt als eerste weg.
Heb je klachten? Bespreek ze met je arts. Stop nooit op eigen houtje en pas je dosis nooit zelf aan.
Maar het grootste risico staat niet in de bijsluiter. Dat begint op de dag dat je stopt.
De dag dat je stopt
De meeste mensen nemen deze medicatie niet hun hele leven. Veel gebruikers stoppen al binnen het eerste jaar, door de nevenwerkingen, omdat ze hun doel bereikt hebben, of door de kostprijs.
Die kostprijs weegt in België net een stuk zwaarder. Op 21 oktober 2026 raakte bekend dat minister van Volksgezondheid Frank Vandenbroucke Mounjaro niet terugbetaalt voor wie het tegen obesitas gebruikt. Alleen mensen met diabetes type 2 krijgen het onder voorwaarden terugbetaald. In juni nam hij al dezelfde beslissing voor Wegovy. De laagste dosis Mounjaro kost zo'n 179 euro per maand, bij een hogere dosis loopt dat volgens Vanderschueren op tot 300 euro. En omdat je het medicijn moet blijven nemen, is dat geen eenmalige uitgave. Het is een kost die elke maand terugkomt.
Wie dat niet jarenlang kan of wil betalen, stopt vroeg of laat. En dan begint het eigenlijke experiment.
In de grote STEP 1-studie verloren deelnemers in 68 weken gemiddeld 17,3 procent van hun lichaamsgewicht met semaglutide. Daarna stopten ze. Een jaar later was ongeveer twee derde van dat gewicht terug (Wilding e.a., 2022, Diabetes, Obesity and Metabolism). Van de 17,3 procent bleef netto nog 5,6 procent over.
Lees die zin nog eens. Twee derde terug, in één jaar.
En het bleef niet bij de kilo's. Ook de verbetering in bloeddruk en bloedsuiker verdween grotendeels. Een grote analyse van Oxfordse onderzoekers in The BMJ (West e.a., 2026), op basis van 37 studies en meer dan 9.000 mensen, bevestigt het patroon. Wie stopte met semaglutide of tirzepatide, had binnen het jaar ongeveer twee derde van het verloren gewicht terug, en stond na zo'n anderhalf jaar weer op het startgewicht. Na het stoppen met afslankmedicatie kwam het gewicht ook sneller terug dan na een programma dat draait rond leefstijl en gedrag, ongeacht hoeveel iemand eerst verloren had.
Waarom gaat het zo snel? Semaglutide verdwijnt geleidelijk uit je lichaam, en over een paar weken komt de eetlust terug. Bij veel mensen sterker dan voor ze begonnen. Je lichaam heeft gewicht verloren en wil het terug. Dat is biologie, geen gebrek aan wilskracht. Zelfs Vanderschueren erkent dat de medische wereld mensen met obesitas te lang heeft gezegd dat ze het met wilskracht moesten oplossen. Na elke vorm van afvallen verdedigt je lichaam zijn gewicht. Bij deze medicatie valt het extra op, omdat er eerst zoveel verloren werd.
Maar nu komt het deel dat bijna niemand vertelt. Tijdens het afvallen ging er spier verloren. Wat terugkomt, is grotendeels vet. Je kan dus eindigen op exact hetzelfde gewicht als voor je begon, maar met minder spieren en meer vet dan toen.
Zelfde gewicht. Andere samenstelling. Je staat niet terug aan de start. Je staat erachter.
Waarom gaat het zo vaak zo? Omdat de honger terugkomt, maar de kennis nooit gekomen is.
Minder eten is geen voedingskennis
Denk even terug aan de puntensystemen van Weight Watchers. Een boterham met choco is zoveel punten. Een appel zoveel. Je mag er zoveel per dag. Tel, schrap, klaar.
Maar wat weet je dan? Dat een boterham met choco een getal heeft. Niet waarom. Niet wat erin zit. Niet wat het doet met je bloedsuiker, met je verzadiging, met je energie op training of met je spieren. Je hebt een rekenregel geleerd. Geen voeding.
Een prik werkt op dezelfde manier, alleen nog stiller. Hij doet het minder eten voor jou. Je hoeft niet na te denken, niet te kiezen, niet te begrijpen. En dus leer je ook niets. Dat is het grote gemis in bijna elk dieet en in elke afslankprik: ze vertellen je wat je moet doen, nooit waarom. En alleen het waarom blijft als het dieet stopt.
Wat moet je dan wel weten? Om te beginnen wat een calorie is: een eenheid van energie. Je lichaam verbruikt elke dag energie om te ademen, te denken, te bewegen en te trainen. Eet je structureel minder dan je verbruikt, dan spreekt je lichaam zijn reserves aan. Eet je meer, dan slaat het op. Dat is de basis. Maar het is niet het hele verhaal.
Want waar die calorieën vandaan komen, maakt een wereld van verschil. Dat zijn je macronutriënten. Eiwit is je bouwstof: het herstelt en beschermt je spieren en houdt je het langst verzadigd. Koolhydraten zijn je brandstof: ze vullen de suikerreserves in je spieren aan en geven je energie op training. Vetten heb je nodig voor je hormonen en om bepaalde vitamines op te nemen. Een gram eiwit of koolhydraten levert ongeveer 4 kilocalorieën, een gram vet ongeveer 9.
Neem twee ontbijten met ongeveer evenveel calorieën. Twee boterhammen met choco. Of een kom boekweitvlokken met Griekse yoghurt, wat fruit en een handvol noten. Op papier hetzelfde. In je lichaam twee totaal verschillende ochtenden. Het eerste ontbijt geeft je een snelle piek in je bloedsuiker en tegen elf uur honger. Het tweede levert eiwit, vezels en vetten die je uren vooruit helpen.
Zie je het verschil? Dat is voedingskennis. Geen punten. Geen verboden lijst. Begrijpen wat je eet en waarom.
Wil je beter leren voelen of je echt honger hebt of gewoon trek? Lees dan mijn blog over honger of trek.
Leer eten voor de prik het voor je doet
Je hoeft me trouwens niet op mijn woord te geloven. Zowel Vanderschueren als het kabinet van de minister benadrukken dat medicatie alleen niet volstaat, en dat ze in een totaalaanpak zelfs niet altijd nodig is. Er is ook nood aan een gezonde levensstijl en aan intensieve begeleiding door diëtisten, kinesisten en psychologen. Over de terugbetaling kan je van mening verschillen. Over die laatste zin niet.
Stel je voor dat je die kennis al had voor je ooit aan medicatie dacht. Dat je wist hoe je een maaltijd samenstelt die je verzadigt. Dat je eiwit bij elke maaltijd vanzelfsprekend vond. Dat je het verschil voelde tussen honger en verveling.
Dan begin je aan gewoontes in plaats van aan regels. En gewoontes zijn wat overblijft. James Clear schrijft in Atomic Habits dat blijvende verandering niet komt van een doel, maar van wie je wordt door wat je elke dag herhaalt. Wie leert eten, wordt iemand die goed eet. Met of zonder prik. Meer daarover lees je in mijn blog over gewoontes bouwen die blijven.
Met die basis verlies je vet op een gezonde manier. Een gematigd tekort in plaats van bijna niets eten. Voldoende eiwit, voor oudere volwassenen minstens 1,2 gram per kilo lichaamsgewicht per dag volgens een recent overzicht in The Journal of Nutritional Physiology. En krachttraining die je lichaam het signaal geeft: deze spieren hebben we nog nodig. Zo verlies je vet en hou je spier.
Voor sommige mensen maakt die aanpak medicatie misschien zelfs overbodig. Voor anderen blijft ze nodig, en dat is een beslissing voor jou en je arts. Maar neem je ze, dan is de periode waarin je honger stil is het beste moment om te leren eten. Niet om gewoon minder te eten. Je hebt rust in je hoofd. Gebruik die rust om te oefenen: vaste maaltijden, eiwit op je bord, leren voelen wanneer je genoeg hebt.
Zodat je, als de prik stopt, niet terugvalt op wat je vroeger deed. Maar verder kan met wat je ondertussen geleerd hebt.
Wat je vandaag al kan doen
Of je nu medicatie neemt, eraan denkt of er net mee gestopt bent, deze vijf stappen beschermen je resultaat.
Train je spieren twee à drie keer per week. Bouw op in de juiste volgorde: eerst techniek, dan regelmaat, dan pas zwaarder.
Zet eiwit op elk bord. Bij elke maaltijd, niet alleen 's avonds.
Eet rond je training. Train niet op een lege maag, en start na je training je herstel meteen met snelle koolhydraten, gevolgd door een volwaardige maaltijd met alle macronutriënten. Welk tussendoortje ik voor de training aanraad? Dat vertel ik je tijdens de intake.
Leer de basis. Wat een calorie is, wat eiwit, koolhydraten en vetten doen, hoe verzadiging voelt.
Laat medische keuzes bij je arts. Starten, stoppen, afbouwen of een botdichtheidsmeting: dat bespreek je met hem of haar.
Bij HNK coaching zie ik mezelf niet als alternatief voor medicatie. Wel als partner ernaast. Ik werk samen met een arts die patiënten naar mij doorverwijst wanneer ze nood hebben aan begeleiding rond voeding of beweging. Schrijft hij afslankmedicatie voor, dan kiest hij meestal voor Mounjaro, omdat dat twee darmhormonen tegelijk nabootst (GLP-1 en GIP). Hij werkt met zeer lage dosissen, en altijd in combinatie met krachttraining.
Dat is precies de samenwerking waar het om draait. De arts zorgt voor de medische kant. Ik zorg voor training die je spieren en botten beschermt terwijl je afvalt, en voor voedingsbegeleiding zodat je begrijpt wat je eet en je resultaat blijft als de prik stopt.
De prik stopt. Wat je geleerd hebt, blijft.
Een prik kan je honger stilleggen. Hij kan je niet leren eten. Hij kan je spieren niet sterker maken en je botten geen reden geven om stevig te blijven. Dat werk blijft van jou.
En dat is goed nieuws. Want wat je leert, neemt niemand je meer af. Geen dieet dat afloopt, geen voorschrift dat stopt, geen honger die je overvalt omdat je niet weet wat je lichaam nodig heeft.
Minder eten is een tijdelijke oplossing. Leren eten is er een voor het leven.
Wil je zien hoe dat er in de praktijk uitziet? Mijn gratis weekmenu toont je een volledige week met maaltijden die je verzadigen, je spieren voeden en je energie geven. Zonder punten. Zonder verboden lijst. Gewoon eten dat je begrijpt.
27 oktober 2026
Bronnen
Wilding JPH e.a. (2022). Weight regain and cardiometabolic effects after withdrawal of semaglutide: the STEP 1 trial extension. Diabetes, Obesity and Metabolism.
West S, Scragg J, Aveyard P e.a. (2026). Weight regain after cessation of medication for weight management: systematic review and meta-analysis. BMJ, 392, e085304. University of Oxford.
Liu Y e.a. (2026). Skeletal effect of semaglutide and tirzepatide in patients with increased risk of fractures. The Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism, 111(7), 1959–1966. Samengevat door Endocrinology Advisor.
Once-weekly semaglutide versus placebo in adults with increased fracture risk: a randomised, double-blinded, two-centre, phase 2 trial (2024). eClinicalMedicine. PubMed.
Noreña J, Kim SH e.a. (2026). Semaglutide en breukrisico bij diabetes type 2, ENDO 2026. Endocrine Society.
Tirzepatide en het risico op osteoporose of breuken, retrospectieve cohortstudie (TriNetX). Diabetes Research and Clinical Practice. ScienceDirect.
Studie over GLP-1-medicatie en spierverlies, The Lancet Regional Health. Samengevat door Sermo.
Ravussin E, in: Should we be concerned about muscle loss with GLP-1s? (2026). Medscape.
Kim en Yoo (2025). Exploring the side effects of GLP-1 receptor agonist. Diabetes & Metabolism Journal, 49(4). PMC.
Europees Geneesmiddelenbureau, PRAC (juni 2025). NAION als zeer zeldzame bijwerking van semaglutide. Samengevat door The Rx Index.
Washington University School of Medicine. GLP-1-therapie en training bij obesitas, klinische studie NCT07091500.
Volpi E, Nazemi R, Fujita S (2004). Muscle tissue changes with aging. Current Opinion in Clinical Nutrition and Metabolic Care.
Does protein source influence ageing muscle? (2026). The Journal of Nutritional Physiology. ScienceDirect.
FAO (2003). Food energy: methods of analysis and conversion factors. FAO Food and Nutrition Paper 77.
Clear J (2018). Atomic Habits. Avery.
